تبلیغات
سید احمد الحسن وصی و رسول امام مهدی یمانی موعود

 
1

  ( این مطلب ثابت است و جدیدترین لینک ها در مورد سید احمد الحسن در پایین همین نوشتار درج می شود . )

یکی از شگردهای استعمار غربی برای ایجاد سلطه نظامی و سیاسی بر کشورهای اسلامی در راستای استحاله فرهنگی و تفرقه دینی تاسیس فر قه ها و جریانات مذهبی است  .
تاسیس مذهب قادیانی در پاکستان و بهائیت در ایران نمونه هایی از این فرقه ها و جریانات است .
فعالیت این فرقه ها در ایران و عراق ( خصوصا بعد از سقوط صدام ) با حمایت کانون های استعماری همواره رشد فزایندی را به همراه داشته است .
جریان مربوط به سید احمد الحسن ، وصی ، فرزند و فرستاده امام زمان ( عج ) در اواخر سالهای حاکمیت صدام بروز کرد .
وی با کمک برخی از باقیمانده های رژیم بعث ، تشکیلات وسیعی را در مناطقی همچون نجف ، کربلا ، ناصریه ، و بصره به راه انداخت .
موسس جریان فردی است به نام احمد اسماعیل از قبیله صیامر در حدود سال 1973 در منطقه ای به نام هویر از توابع شهرستان زبیر از استان بصره متولد شد .

وی در سال 1999 میلادی از دانشگاه مهندسی بصره فارغ التحصیل شد . مدتی نیز در حوزه علمیه شهید سیذ محمد صدر در نجف تلمذ نمود . ضمنا برادر وی نیز از نیروهای بعثی بوده است . احمد الحسن با اینکه سید نیست عمامه مشکی پوشیده و تظاهر به سیادت می نماید . 




ــــــــــــــــــــــــــــ  نقشه سایت  احمد الحسن ــــــــــــــــــــــــــ







طبقه بندی: برگ اول، 
برچسب ها: سید احمد الحسن، یمانی، امام مهدی، مهدی اول، اول المهدیین، فرزند امام مهدی، احمد الحسن،  
دنبالک ها: سید احمد الحسن مدعی یمانی ( صفحه نخست )، سید یمانی کیست ؟، حقیقت بهائیت،  
نوشته شده در تاریخ جمعه 22 آبان 1394 توسط سید احمد الحسن
وصیت حقیقی در امامت احمد الحسن !

در آیات قرآن اشاره شده است که (ان الشیاطین لیوحون الی اولیائهم ) 
همانا شیاطین جن و انس به دوستان خود اخباری را می رسانند .
در طی تاریخ مدعیانی وجود داشته اند که به فردی گمراه تر از خود وصیت کرده تا گروه انحرافی آن ها را اداره و رهبری کند در گزارش های تاریخی اشاره شده است که محمد بن نصیر نمیری که مدعی بوده و توسط نائب دوم امام مهدی (علیه السلام) لعن شده است در زمان مرگش به فردی با عنوان ( احمد ) وصیت نموده است و با توجه به اینکه احمد الحسن ادعا دارد هر احمدی در روایات من هستم به قطع مصداق حقیقی جانشین محمد بن نصیر و تفکرات باطل او احمد الحسن است .
لطفا بعد از  خواندن شرح حالی از محمد بن نصیر به وصیت کشف شده که سال ها مخفی بوده و اکنون با ظهور احمد الحسن مصداق واقعی اش پیدا شده توجه فرمایید :

سعد بن عبد اللّه گفته است: محمّد بن نصیر نمیرى ادّعا مى‏كرد كه پیامبر است و امام هادى علیه السّلام او را فرستاده است. او معتقد به تناسخ بود و در مورد امام هادى علیه السّلام غلو كرده، در خصوص ایشان معتقد به ربوبیت بود. او  معتقد بود كه نكاح مرد با مرد حلال است، و در این باب گمان مى‏كرد این عمل از تواضع و فروتنى و تذلّل در مفعول، و عمل به خواهش نفسانى پاك و طاهر براى فاعل است و خداوند هیچ‏كدام از این‏ها را حرام نكرده است.همچنین او خود را باب و سفیر امام مهدی (علیه السلام) نیز می دانست .
و حالا وصیت 
سعد بن عبد اللّه مى‏گوید: وقتى محمّد بن نصیر به مرضى گرفتار شد كه در همان مرض هم به درك واصل شد، به او گفته شد: بعد از تو این مسؤولیت [شنیع‏] با چه كسى است؟ او كه زبانش لكنت پیدا كرده بود، با زبان ضعیف و گرفته گفت: احمد.
کتاب الغیبة ، شیخ طوسی ،ص 398 

برداشت از صفحه شخصی استاد شهبازیان






طبقه بندی: در شناخت مدعیان دروغین ، 
برچسب ها: محمّد بن نصیر نمیرى، المهدیون، وصیت، احمد الحسن، وصی محمد بن نصیر نمیری، مدعی یمانی، فرزند امام زمان،  
دنبالک ها: صفحه نخست سایت المهدیون،  
نوشته شده در تاریخ چهارشنبه 20 آبان 1394 توسط سید احمد الحسن

احمد بصری ( وصی محمد بن نصیر نمیری ملعون ) ، خود را دابة الارض می داند و آیه  وَ إِذا وَقَعَ الْقَوْلُ عَلَیْهِمْ أَخْرَجْنا لَهُمْ دَابَّةً مِنَ الْأَرْضِ تُكَلِّمُهُمْ أَنَّ النَّاسَ كانُوا بِآیاتِنا لا یُوقِنُونَ‏ . را برای خود مصادره نموده است در حالیکه :

1. این لقب مانند عنوان (امیرالمومنین ) از القاب خاص حضرت علی (علیه السلام) است .و حضرت محمد (صلی الله علیه وآله) از اینکه این نام را به دیگران بدهند نهی فرموده اند .

2. حضرت محمد (صلی الله علیه و آله)  مصداق این آیه را حضرت علی (علیه السلام) ذکر کرده اند .
به این روایت توجه کنید :

 وَ مِنَ التَّفْسِیرِ أَیْضاً: قَوْلُهُ تَعَالَى‏ وَ إِذا وَقَعَ الْقَوْلُ عَلَیْهِمْ أَخْرَجْنا لَهُمْ دَابَّةً مِنَ الْأَرْضِ‏- إِلَى قَوْلِهِ- بِآیاتِنا لا یُوقِنُونَ‏  فَإِنَّهُ حَدَّثَنِی أَبِی، عَنِ ابْنِ 

أَبِی عُمَیْرٍ، عَنْ أَبِی بَصِیرٍ، عَنْ أَبِی عَبْدِ اللَّهِ ع قَالَ: «انْتَهَى رَسُولُ اللَّهِ ص إِلَى أَمِیرِ الْمُؤْمِنِینَ ع وَ هُوَ نَائِمٌ‏ فِی الْمَسْجِدِ قَدْ جَمَعَ رَمْلًا وَ وَضَعَ 

 رَأْسَهُ عَلَیْهِ، (فَحَرَّكَهُ فَقَالَ: قُمْ یَا دَابَّةَ اللَّهِ) .

فَقَالَ رَجُلٌ مِنْ أَصْحَابِهِ: یَا رَسُولَ اللَّهِ أَ یُسَمِّی بَعْضُنَا بَعْضاً بِهَذَا الِاسْمِ؟ فَقَالَ:

لَا وَ اللَّهِ مَا هُوَ إِلَّا لَهُ خَاصَّةً، وَ هُوَ الدَّابَّةُ الَّتِی ذَكَرَهَا اللَّهُ فِی كِتَابِهِ‏ وَ إِذا وَقَعَ الْقَوْلُ عَلَیْهِمْ أَخْرَجْنا لَهُمْ دَابَّةً مِنَ الْأَرْضِ تُكَلِّمُهُمْ أَنَّ النَّاسَ كانُوا 
بِآیاتِنا لا یُوقِنُونَ‏ .

ثُمَّ قَالَ (رَسُولُ اللَّهِ ص) : یَا عَلِیُّ إِذَا كَانَ آخِرُ الزَّمَانِ أَخْرَجَكَ اللَّهُ فِی أَحْسَنِ صُورَةٍ وَ مَعَكَ مِیسَمٌ تَسِمُ بِهِ أَعْدَاءَكَ».


رسول خدا صلّى اللّه علیه و آله به امیر المؤمنین علیه السّلام رسید و دید كه در مسجد خوابیده و سر مباركش را بر توده‏اى خاك نهاده است. پس با پاى خود او را تكان داد و فرمود: اى «دابة اللّه» برخیز. یكى از اصحاب عرض كرد: اى رسول خدا، آیا ما نیز مى‏توانیم همدیگر را به این نام بخوانیم؟
فرمود: نه، به خدا سوگند این نام تنها مخصوص اوست. او همان «دابه» (جنبنده) اى است كه در كتاب خدا از او یاد شده است: «و چون قول [عذاب‏] بر ایشان واجب گردد، جنبده‏اى را از زمین براى آنان بیرون مى‏آوریم كه با ایشان سخن گوید كه: مردم [چنان كه باید] به نشانه‏هاى ما یقین نداشتند» سپس فرمود: اى على، آخر الزمان كه شود، خدا تو را در زیباترین چهره ظاهر نماید در حالى كه با تو وسیله‏اى است كه با آن بر دشمنانت داغ و نشان مى‏نهى ... از امام صادق علیه السّلام سؤال شد: عموم مردم مى‏پندارند مقصود از این سخن خداوند كه «و آن روز كه از هر امتى گروهى را محشور مى‏گردانیم» روز قیامت است. حضرت فرمود:
آیا خداوند در روز قیامت از هر امتى تنها گروهى را برانگیزد و دیگران را باقى گذارد؟ خیر این آیه درباره رجعت است‏

مختصر بصائر ص152
برداشت از صفحه شخصی استاد شهبازیان 




طبقه بندی: رجعت و مسائل مربوط به آن، 
برچسب ها: کذب، دروغ، احمد الحسن، دابه الارض، مدعی یمانی، احمد اسماعیل بصری، احمد گاطع،  
دنبالک ها: صفحه نخست سایت المهدیون،  
نوشته شده در تاریخ چهارشنبه 20 آبان 1394 توسط سید احمد الحسن
مدتی است پیام های شما بزرگوران را مرور می کنم و به دعوت از یکی از دوستان جهت روشن شدن حقیقت مطالب وصیت را مطالعه کردم. دوستان اصرار داشتند سه روز روزه بگیرم و استخاره کنم و حقیقت را از استخاره جویا شوم. لذا به چند منبع مراجعه کردم و به این کلام منطقی رسیدم که در واجبات و محرمات استخاره مفهومی ندارد. بلکه استخاره صرفا جهت امور مباح و یا تحیر در بین دو مستحب هست. حال سوال اینجاست که پیروی از وصی امام زمان و الحاق به او از امور واجب است یا مستحب یا مباح؟


اگر واجب است که اصلا استخاره معنی ندارد. اگه مستحب است کجا روایت داریم که پیوستن به یمانی مستحب است که ما عمل کنیم. هر چند معقول نیست این امر مهم مستحب یا مباح باشد

بر طبق حدیث وصیت یا احادیثی که بزرگوران استناد می کنند اینگونه برداشت می شود و نص صریح است که بر شیعیان واجب است که بعد از خروج یمانی به او ملحق شوند که پرچمش بیشتر به هدایت نزدیک است.

خوب حالا سوال من این است که طبق احادیث معتبری که خود احمد الحسن نقل می کند چرا ما باید قبل از خروج به او ملحق شویم؟ حتی از قول ایشان خواندم که فرمودند من از قلت یارانم ناراحت نیستم همانگونه که مسلم را تنها گذاشتند و مردم بعد از خروج خودشان به من ملحق میشوند
خب این بنده خدا که خودش گفته چرا بعضی ها اصرار به جمع آوری انصار برای ایشان را دارند؟ شاید اصلا خودش خبر ندارد؟؟؟؟؟

مگر امر خدا حتمی نیست؟ چرا برای امام زمان یار جمع نمی کنیم؟ مگر نه اینکه او وصی امام زمان است ؟

اگر او مقدمه ساز ظهور است درست! ولی مگر خود امام زمان برای قیام جهانی یاور نمی خواهد؟ پس چرا او را تنها بگذاریم؟؟؟

تازه همه این ها وقتی درست است که آقای احمدالحسن همان یمانی باشد و به همه ثابت شود

چون ادعای عصمت نموده و این خیلی منافات دارد با معصومین ما و ایشان مدعی است امام معصوم است
امام معصوم واسط بنده و خداست و شفیع الی الله است. او باید از قلب همه ما خبر داشته باشد.
 من بارها متوسل شده ام و چیزی دستگیرم نشد اما از امام رضا و حتی امام زاده ها حاجت گرفتم. بعد هم در هیچ روایتی نداریم امام سیزدهم باید غایب باشد پس ایشان را باید بتوانیم ببینیم و در مسائل رفع رجوع کنیم و با حضور ایشان نیاز به علما و مراجع نیست. درسته اما ایشان کجاست که خدمتشان برسیم؟
فکر کنم تقریبا ده تا سوال پرسیدم و ممنون میشم یکی از بزرگوراران انصار کیس به کیس پاسخ دهد تا حق و حقیقت حداقل برای اهل تحقیق روشن شود
التماس دعا




طبقه بندی: مناظره ( گفت و شنود با مدعیان جریان یمانی )، 
برچسب ها: احمد الحسن، جریان مدعی یمانی، مدعیان مهدویت، سید یمانی، احمد اسماعیل، نقد مدعی یمانی، حجیت استخاره،  
دنبالک ها: صفحه نخست،  
نوشته شده در تاریخ یکشنبه 10 آبان 1394 توسط سید احمد الحسن
همان طور که می دانید احمد اسماعیل ادعا کرده است که دارای علم است واین علم را از امام دوازدهم (عجل الله تعالی فرجه) دریافت نموده است . اما منظور از علمی که ائمه آن را دارند چیست وآیا او این علم را داراست؟
ابو بصیر گوید: به حضرت ابو الحسن علیه السلام عرض كردم: قربانت گردم، امام به چه دلیل شناخته شود؟ فرمود: به چند خصلت: اولش اینكه: چیزى از پدرش كه به او اشاره داشته باشد در باره‏أش پیشى گرفته باشد (مانند تصریح بر امامت و وصیت در باره او و سپردن علم و سلاح و سایر نشانه‏هاى امامت باو) تا براى مردم حجت باشد و از هر چه بپرسند فورا جواب گوید و اگر در محضرش سكوت كنند. او شروع كند و از فردا خبر دهد و به هر لغتى با مردم سخن گوید، سپس بمن فرمود: اى ابا محمد! پیش از آنكه از این مجلس برخیزى نشانه دیگرى به تو مى‏نمایانم. 
طولى نكشید كه مردى از اهل خراسان وارد شد و به لغت عربى با حضرت سخن گفت و امام علیه السلام به فارسى جوابش داد، مرد خراسانى گفت. قربانت گردم، به خدا من از سخن گفتن به لغت خراسانى با شما مانعى نداشتم جز اینكه گمان مى‏كردم شما آن لغت را خوب نمى‏دانید، فرمود: سبحان اللَّه! اگر من نتوانم خوب جوابت گویم چه فضیلتى بر تو دارم؟!! سپس به من فرمود: اى ابا محمد: همانا سخن هیچ یك از مردم بر امام پوشیده نیست و نه سخن پرندگان و نه سخن چار پایان و نه سخن هیچ جاندارى، پس هر كه این صفاترا نداشته باشد، امام نیست.( أصول الكافی / ترجمه مصطفوى ج‏2 ص36
در مقاله حاضر، نویسنده سعی دارد با استفاده از منابع تاریخی معتبر و احادیث وارد شده در شان اهلبیت (ع)، آشنایی امامان معصوم (ع) را با انواع زبانهای مردم دنیا نشان دهد. به اعتقاد نویسنده از آنجا که ائمه (ع) دارای علم لدنی هستند و به تمام علوم به اذن پروردگار آگاهی دارند، قبول این مطلب در مورد آنان امری ساده و بدیهی مینماید. وی آنگاه آشنایی ائمه (ع) را با زبانهای نبطی، سریانی، هندی، زطی، عبرانی، یونانی، رومی، حبشی، ترکی و صقلابی و ذکر نمونه هایی از تکلم ایشان به این زبانها را بیان میکند. 

متن کامل مقاله در ادامه مطلب



ادامه مطلب

طبقه بندی: تناقضات و نقد جریان یمانی ( سید احمد الحسن )، 
برچسب ها: علم امام، احمد الحسن، احمد اسماعیل، المهدیون، جریان مدعی یمانی، المهدیین، کارکرد علم امام،  
دنبالک ها: صفحه نخست سایت المهدیون،  
نوشته شده در تاریخ جمعه 24 مهر 1394 توسط سید احمد الحسن
پیروان احمد الحسن ، وی را معصوم می دانند و چون نمی توانند از موارد متعدد در خطاها و اشتباهات این مدعی یمانی چشم پوشی نمایند لذا تعریف عصمت را محدود در ترک از محرمات می دانند .
در این نوشتار ابتدا متن ارسالی یکی از مبلغین احمد الحسن بدون تحلیل و بررسی حضور خوانندگان گرامی ارسال و سپس نقد آن در ادامه خواهد آمد . 
ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ
هشام ابن حكم می گوید: به امام صادق (ع) عرض كردم معنای معصوم چیست؟ حضرت فرمود: (الْمَعْصُومُ هُوَ الْمُمْتَنِعُ بِاللَّهِ مِنْ جَمِیعِ مَحَارِمِ اللَّهِ وَقَالَ اللَّهُ تَبَارَكَ وَتَعَالَى- [وَمَنْ یَعْتَصِمْ بِاللَّهِ فَقَدْ هُدِیَ إِلى‏ صِراطٍ مُسْتَقِیم‏]).
(معصوم كسی است كه بوسیله ی خدا از جمیع محرمات محروم شده. [هر كس به خدا تمسک جوید قطعاً به راه راست هدایت‏ شده است]).معانی الأخبار- شیخ صدوق ص132.
عن على بن الحسین (علیه السلام) قال: (ألامام منّا لا یكون إلاّ معصوماً ولیست العصمة فی ظاهر الخلقة فیعرف بها و لذالك لا یكون إلاّ منصوصاً فقیل له: یا بن رسول الله فما معنى المعصوم؟ فقال: هو المعتصم بحبل الله وحبل الله هو القرآن لا یفترقان الى یوم القیامة و الامام یهدى إلى القرآن و القران یهدى إلى الاِمام و ذالك قول الله عزوجل: [إِنَّ هَذَا الْقُرْآنَ یِهْدِی لِلَّتِی هِیَ أَقْوَمُ]).
عبّاس كحّال غلام زید بن علىّ گوید: پدرم برایم گفت: حضرت موسى ابن جعفر به نقل از پدرش از نیایش از امام سجّاد علیهم السلام فرمود: (از ما خاندان جز معصوم، شخص دیگرى نمى‏ تواند امام باشد، و عصمت صفتى نیست كه در ظاهر بدن باشد تا با چشم دیده شده و شناخته گردد، و به همین جهت امكان ندارد معصوم بودن كسى را بدست آورد مگر خدا به وسیله پیغمبرش آن را صریحاً فرموده باشد [به وصیت شده باشد]. شخصى عرض كرد: اى فرزند گرامى رسول خدا معنى معصوم چیست؟ فرمود: معصوم شخصى است كه به واسطه ی چنگ زدنش به ریسمان الهى و جدا نشدنش از آن هرگز به گناهى آلوده نگردد، و رشته ی محكم خدا قرآن است كه آن دو تا روز قیامت از یک دیگر جدا نگردند، و تا رستاخیز امام هدایت مى‏ كند به قرآن، و قرآن راهنمائى مى‏ نماید به امام، و این است فرموده ی خدا: [قطعاً این قرآن به [آیینى] كه خود پایدارتر است راه مى‏ نماید]).کتاب مشکاة الأسرار، معانی الاخبار: ص 132. 
معنای عصمت در نزد وهابی ها و عموماً اهل سنت این است که محمد صلی الله علیه و آله و سلم را تنها در وقت ابلاغ دعوت معصوم می دانند و در غیر آن گناه می کند.
و در نزد شیعیان متأسفانه بر خلاف روایات اهل بیت علیهم السلام زیاده روی بیش از حد می کنند و به اهل بیت علیهم السلام صفات لاهوت مطلق مانند عدم فراموشی صد در صد، سهو و... می دهند، در صورتی که اهل بیت علیهم السلام عصمت را به خوبی بیان فرمودند که در فوق به چند روایت اشاره شد، و در زیر امام رضا (ع) مسئله را واضح تر می کند.
امام رضا (ع) این روشنگری ها را بیان می كند و حتی در بعضی از موارد موضع های شدیدی هم دارد. مثلاً یكی از این روشنگری ها این است كه امام تأكید دارد بر جایگاه بشری ائمه (ع). (قُلْ إِنَّمَا أَنَا بَشَرٌ مِّثْلُكُمْ)، (بگو من مانند شما بشر هستم).
و یا در روایتی دیگر عن الامام الباقر علیه السلام قال: (ولیس فی الرایات رایة أهدى من رایة الیمانی، هی رایة هدى، لأنه یدعو إلى صاحبكم، فإذا خرج الیمانی حرم بیع السلاح على الناس وكل مسلم، وإذا خرج الیمانی فانهض إلیه فإن رایته رایة هدى، ولا یحل لمسلم أن یلتوی علیه، فمن فعل ذلك فهو من أهل النار، لأنه یدعو إلى الحق وإلى طریق مستقیم).
از امام باقر (ع) فرمود: (و در میان پرچم ها پرچمی هدایت کننده تر از پرچم یمانی نیست، آن پرچم هدایت است زیرا شما را به سوی صاحبتان دعوت می کند و اگر یمانی خروج کرد فروختن اسلحه بر مردم و بر مسلمانان حرام می شود و اگر یمانی خروج کرد به پا خیز به سوی او زیرا پرچمش پرچم هدایت است و بر هیچ مسلمانی جایز نیست که از او سرپیچی کند و در مقابل او بایستد و هر کس این کار را انجام دهد از اهل جهنم خواهد بود، زیرا او دعوت به حق و هدایت به راه راست می کند).غیبت شیخ محمد بن ابراهیم نعمانی: ص 264.
و برای خواننده ی محترم واضح می گردد که یمانی حجتی از حجت های خدا و معصوم است که به وی وصیت شده است. و امام باقر (ع) اشاره نمود که یمانی دعوت به حق و هدایت به راه راست می کند و او زمینه ساز ظهور مقدس و اولین سیصد و سیزده نفر که پرچم را به پدرش امام مهدی (ع) می دهد، و مهدی اول احمد علیه السلام همچنین در زمان ظهور مقدس موجود می باشد و اولین ایمان آورندگان به امام مهدی در ابتدای ظهورش و قبل از قیامش است؛ بنابراین باید یکی از آنها بر دیگری حجت باشد، و با اینکه ائمه و مهدیین حجت های خدا بر تمام خلق هستند و مهدی اول از آنهاست، بنابراین مهدی اول حجت بر یمانی می باشد اگر مراد از آن یک شخصیت نباشند، و در نتیجه مهدی اول او رهبر زمینه سازی می باشد، و در اینجا نقش یمانی ثانوی بلکه کمک کننده به رهبر می شود، و این غیر صحیح می باشد، زیرا که او زمینه ساز اصلی و رهبر حرکت ظهور مقدس است، پس مسلماً مهدی اول همان یمانی و یمانی همان مهدی اول احمد علیه السلام می باشد. 
ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

در پاسخ به گفته های این مبلغ جریان مدعی یمانی باید گفت فردی که در ایراد کلام به زبان مادری خود نیز مشکل دارد چگونه می تواند معصوم باشد 
خداوند متعال در آیه 16 سوره نمل می فرماید  : سلیمان وارث داود شد، و گفت: اى مردم! ما زبان پرندگان را تعلیم یافته ایم و از هر چیزى [بهره اى] داده شده ایم. راستى این همان تفضل آشکار است.
و در دو آیه بعد نیز می فرماید :
لشکریان سلیمان از جن و انس و پرندگان نزد او جمع شدند آن قدر زیاد بودند که باید توقف کنند تا به هم ملحق شوند. تا به سرزمین مورچگان رسیدند، مورچه اى گفت: اى مورچگان! به لانه هاى خود بروید تا سلیمان و لشکرش شما را پایمال نکنند در حالى که نمى فهمند!. (سلیمان) از سخن او تبسمى کرد و خندید و گفت: پروردگارا! شکر نعمتهایى را که بر من و پدر و مادرم ارزانى داشته اى به من الهام فرما و توفیق مرحمت کن تا عمل صالحى که موجب رضاى تو گردد انجام دهم و مرا در زمره بندگان صالحت داخل نما. 
طبق آین آیات شریفه و سایر ادله و مقاطع فراوانی که به شهادت تاریخ هم رسیده ائمه اثناعشر علیهم السلام که افضل و اعلم ازانبیای الهی بجز حضرت ختمی مرتبت می باشند زبان تمام انسانها که سهل است بلکه زبان تمام موجودات را می دانستند.
حال سوال این است که بعضی چگونه احمد الحسن بصری را امام می دانند در حالیکه زبان مادری خود را به صورت فصیح و صحیح نمی داند به نظر شما چنین فردی که بی سوادی از تمام افاضاتش فوران میکند می تواند امام باشد
استاد بزرگوار جناب آقای کورانی در رد این فرد کتابی نگاشتند به زبان عربی به نام دجال بصره و به بسیاری از اشتباهات صرفی و نحوی این فرد اشاره کردند اما این گمراهان بجای اینکه دست از تعصبات کور خود بکشند از این فرصت سواستفاده کرده و در چاپهای بعد و در فضای نت به تصحیح این اغلاط پرداختند تا بیشتر ازاین رسوا نشوند غافل از اینکه اشتباهات این فرد بیش از آن است که بتوان با این روش آن را پوشاند .
گرچه انسان به طور کلی موجودی است که از نسیان و فراموشی منزّه نیست، ولی این وصف لازمه وجود انسان نمی باشد و نمی‌توان آن را جزو جدا نشدنی وجود همه انسان ها تلقی کرد، چون برخی انسان‌ها نظیر پیامبران و اولیا(ع) به دلیل موهبت عصمت از این گونه امور مصون و منزه‌اند، بنابر این، هر انسانی گرفتار نسیان و فراموشی نمی شود، گرچه اکثریت مردم به استثنای انبیا و اولیا از این وصف بی‌نصیب نیستند.
عصمت ائمه(ع) به طور یقین آنها را از هر گونه نسیان و فراموشی حفظ می کند. چنانكه خدای سبحان درباره‌ی این شأن ایشان می‌فرماید « سَنُقْرِئُكَ فَلا تَنْسی» ما قرآن را بر تو قرائت می‌كنیم و تو اهل نسیان و فراموشی نیستی.
پیام آیه این است که آن حضرت هر چه را كه فهمیده و از خداوند دریافت داشت، به درستی حفظ و نگهداری می‌كند و سهو و نسیان در قلمرو حفظ او راه ندارد، و در مجموع باید گفت که بر اساس دیدگاه محقیقن از علمای شیعه، عصمت موجب مصونیت کامل از هر گونه نسیان و فراموشی می شود.
چون کسی که الگوی مردم قرار داده شده، و تمام دستوراتش باید توسط مردم پذیرفته شود، نباید دچار فراموشی و خطا شود. و الا مردم نمی توانند به او اعتماد نموده و تمام دستوراتش را انجام دهند. و این نقض غرض در ارسال پیامبران معصوم و رهبر قرار دادن آن هاست.
مبلغان احمد الحسن در مورد عصمت ، ائمه را جایز در خطا و نسیان می دانند و تنها ترک محرمات را دلیل بر عصمت می شمارند . 
اما مفهوم عصمت ، عدم اشتباه در دریافت و ابلاغ وحی و عدم ارتکاب گناهان کبیره و صغیره میباشد و نه بمعنی عدم سهو در اعمال و گفتار روزمره 
و این در حالی است که متکلمان اسلامی مراتب عصمت انبیا را به چهار بخش تقسیم نموده‌اند:
1. عصمت در گرفتن وحى؛ 2. عصمت در ابلاغ وحى؛ 3. عصمت از گناه؛ 4. عصمت از سهو و نسیان و خطا در تطبیق شریعت در گفتار و کردار، و امور عادى 
رضوانی، علی اصغر، شیعه شناسى و پاسخ به شبهات، ج 1،‏ ص 236، نشر مشعر، تهران، چاپ دوم، 1384 ش.
اگر پیامبران معصوم از سهو و خطا نباشد، نقض غرض بعثت است که نقض غرض هم از مولاى حکیم محال است. پس احتمال سهو و خطا بر نبی(ص) هم محال خواهد بود.
یکی از هدف‌های بعثت انبیا و فرستادن پیامبران از سوی پروردگار حکیم، ارشاد و هدایت مردم به مصالح و مفاسد واقعى است تا با عمل به دستورهاى شرع، تزکیه و تربیت شده، به کمال شایسته انسانی و سعادت برسند. این هدف بدون عصمت پیامبران از سهو و خطا به دست نمی‌آید؛ زیرا با تجویز سهو و خطا بر انبیا، هر آینه ممکن است آنان در بیان اعمال و دستورات الهی که برای ارشاد و رسیدن بشر به مصالح واقعی وضع شده‌اند سهو و اشتباه نمایند و انسان در متابعت از آنان به مصالح واقعى دست پیدا نکند و همچنین با احتمال سهو و خطا در افعال و گفتار پیامبران و لو در امور عادی که به امور شرعی سرایت می‌کند، انسان در متابعت کامل از او دچار تردید می‌‌گردد و ممکن است برخی از دستورات او را به جهت تردید به وجود آمده ترک نماید و از رسیدن به سعادت محروم گردد که این امور، موجب نقض غرض از ارسال پیامبران و بر خلاف حکمت است و خلاف حکمت از خداوند صادر نمى‌‏شود»
البته سهو آن حضرت مثل سهو ما نیست؛ زیرا سهو ما از شیطان است و شیاطین را تسلّطى بر حضرت سیّد المرسلین و ائمه معصومین و سایر انبیا و اوصیا(ص) علیهم نیست. بنابراین ما هر سهوى را بر انبیا تجویز نمى‏‌کنیم بلکه سهوى که حق سبحانه و تعالى ایشان را بفرماید - یعنی اسهاء را - تجویز مى‏‌کنیم. و فلسفه اسهای پیامبر از سوی خدا نیز این بود که اولاً: مردم بدانند او بشر و مخلوق است و او را رب و معبود خیال نکنند و فقط خدا را بپرستند و عبادت کنند. ثانیاً: خواست حکم سهو را به سبب سهو نبی به مردم یاد بدهد.
اگر سهو و فراموشی و خطا بر پیامبر(ص) فقط در تبلیغ روا نباشد اما در عبادات روا باشد هر آیینه لازم می‌آید تمام گناهان و کفر بر پیامبر(ص) قبل از رسالت جایز و روا باشد؛ زیرا قبل از رسالت آن حضرت مأمور به تبلیغ نبوده‌اند، در حالی‌که لازم - یعنی جواز معصیت و...، قبل از رسالت - به دلیل عقلی و نقلی باطل است. پس ملزوم – یعنی جواز سهو و فراموشی و خطا بعد از رسالت - نیز باید مطلقاً چه در چیزهای مختص به پیامبر مانند تبلیغ چه در کارها و عبادات مشترک با مردم، بر پیامبر روا نباشد.
آیات و روایات متعددی دلالت بر عصمت پیامبر اسلام از خطا و سهو و نسیان دارند که اینک به برخی از آنها اشاره می‌‌کنیم.
1. آیه تطهیر: خداوند متعال در شأن پنج تن اصحاب کساء مى‌‏فرماید: «إِنَّما یُرِیدُ اللَّهُ لِیُذْهِبَ عَنْکُمُ الرِّجْسَ أَهْلَ الْبَیْتِ وَ یُطَهِّرَکُمْ تَطْهِیراً»؛ خدا چنین مى‏‌خواهد که هر رجس و پلیدى را از شما خانواده نبوت ببرد و شما را از هر عیب، پاک و منزّه گرداند.
2. آیه «أُذُنٌ واعِیَةٌ»: خداوند متعال می‌فرماید: «لِنَجْعَلَها لَکُمْ تَذْکِرَةً وَ تَعِیَها أُذُنٌ واعِیَةٌ»،مفسران شیعه و سنی گفته‌اند که این آیه به فرموده پیامبر گرامی اسلام(ص) در حق حضرت امام علی(ع) نازل شده و مراد از «اذن واعیه» امام علی(ع) است.
«تا آن (غرق کفار و نجات مؤمنان) را مایه پند و عبرت شما مردم قرار دهیم و لیکن گوش شنواى هوشمندان این پند و تذکر را تواند فرا گرفت»؛ حاقه، .

«گوش‌های حافظ و نگهدارنده».
«اذن واعیه»؛ یعنی گوش‌هایى که ظرفیت و قابلیت حفظ و نگاهدارى – پیام‌های الهی را - داشته باشد و این صلاحیت و قابلیت، اختصاص به معصوم دارد که سهو و اشتباه و نسیان و جهل و عدم درک در او راه نداشته باشد و گرنه واعیه نیست. أطیب البیان، ج ‏13، ص 163. این آیه مطلق است شامل تمام امور چه تبلیغ چه غیر تبلیغ می‌شود و به دلالت این آیه سهو و نسیان و خطا از امیر المؤمنین علی(ع) نفی شده است پس به طریق اولی دلالت بر نفی سهو و نسیان و خطا از پیامبر اکرم(ص) دارد و به طریق اولی باید گفت سهو و نسیان و خطا در پیامبر راه ندارد. عبد الرسول، غفار، شبهة الغلو عند الشیعة، ص 243، دار المحجة البیضاء، بیروت، چاپ اول، 1415ق.‏
3. روایات: در باب عدم سهو نبی و ائمه اطهار(ع) بسیار است که برای نمونه به دو روایت اشاره می‌‌کنیم:
1. زراره از امام باقر(ع) می‌پرسد آیا رسول خدا هیچ‌وقت سجده سهو انجام داد؟ امام (ع) می‌فرماید: «خیر نه رسول خدا سجده سهو انجام داد، و نه هیچ امامی که فقیه در دین هستند سجده سهو انجام دادند» شیخ طوسى، محمد بن الحسن، تهذیب الأحکام، محقق و مصحح: الموسوى‏ خرسان، حسن، ج 2، ص 350 - 351، دار الکتب الإسلامیة‏، تهران، چاپ چهارم، 1407ق. مراد از این روایت این است که هرگز سهو نکردند تا بخواهند سجده سهو انجام بدهند.
2. امام علی(ع) در بیان صفات امام می‌‌فرماید: «برخی از صفات امام این است که امام باید از تمام گناهان، چه صغیره چه کبیره معصوم باشد، همچنین در فتوا نماند و در جواب دادن مسائل خطا نکند و سهو و نسیان نیز نداشته باشد...». مجلسى، محمد باقر، بحار الأنوار،‏ ج 25، ص 351، دار إحیاء التراث العربی، بیروت، چاپ دوم، 1403ق.
منابع دیگر مورد استفاده در متن :
ـ مجمع البیان، ج 10، ص 519؛
ـ ذکاوتى، قراگزلو، علیرضا، ترجمه اسباب النزول، ص 234، نشر نی، تهران، چاپ اول، 1383ش؛ 
ـ فیض کاشانى، ملا محسن، تفسیر الصافى، محقق: اعلمی، حسین، ج 5، ص 218، انتشارات الصدر، تهران، چاپ دوم، 1415ق؛ 
ـ شبر، سید عبد الله، تفسیر القرآن الکریم، ص 530، دار البلاغة للطباعة و النشر، بیروت، چاپ اول، 1412ق؛ 
ـ طیب، سید عبد الحسین، اطیب البیان فی تفسیر القرآن، ج 13، ص 163، انتشارات اسلام، تهران، چاپ دوم، 1378ش.
ـ ثعلبى نیشابورى، احمد بن ابراهیم، الکشف و البیان عن تفسیر القرآن، ج 10، ص 28، دار إحیاء التراث العربی، بیروت، چاپ اول، 1422ق؛ 
ـ ابن عطیه اندلسى، عبدالحق بن غالب، المحرر الوجیز فى تفسیر الکتاب العزیز، تحقیق: عبدالسلام، عبدالشافى، محمد، ج 5، ص 358، دارالکتب العلمیه، بیروت، چاپ اول، 1422ق؛
ـ فخرالدین رازى، محمد بن عمر، مفاتیح الغیب، ج 30، ص 624، دار احیاء التراث العربى، بیروت، چاپ سوم، 1420ق؛ 
ـ رشیدالدین میبدى، احمد بن ابى سعد، کشف الأسرار و عدة الأبرار، تحقیق: على اصغر حکمت، ج 10، ص 209، انتشارات امیر کبیر، تهران، چاپ پنجم، 1371ش؛
ـ زمخشرى، محمود، الکشاف عن حقائق غوامض التنزیل، ج 4، ص 600، دار الکتاب العربی، بیروت، چاپ سوم، 1407ق.





طبقه بندی: تناقضات و نقد جریان یمانی ( سید احمد الحسن )، 
برچسب ها: احمد الحسن، المهدیون، المهدیین، almahdyeen، almahdyoon، عصمت امام، عصمت پیامبر،  
دنبالک ها: صفحه نخست سایت المهدیون،  
نوشته شده در تاریخ پنجشنبه 23 مهر 1394 توسط سید احمد الحسن

بسم الله الرحمن الرحیم
با انتشار شایعه ‏ای توسط مبلغین احمد الحسن، مبنی بر ایمان آوردن اینجانب به جریان ضاله احمد اسماعیل گاطع و ناپدید شدن بنده در پی اعلام این مسأله، برخود لازم دانستم تا متنی را جهت تکذیب این گونه سخنان بی اساس منتشر نمایم تا این مساله برای دوستان و متدینین گرامی شفاف گردد.


همانطور که در صفحه فیسبوک خود نیز اعلام نمودم، به محض اطلاع از هک شدن صفحات الکترونیکی خود، بلا فاصله تکذیبیه‏ ای را تنظیم کرده و به اشتراک گذاشتم و فردای همان روز جهت تدریس(نقد جریان احمد اسماعیل) در شهر مقدس مشهد عزیمت نمودم، که متأسفانه عده ‏ای با کمال بی اخلاقی اقدام به شایعه پراکنی کرده و عدم حضور بنده در قم را با عنوان ناپدید شدن جلوه دادند.
بنده برخودم لازم می‏دانم تا پیروان گمراه احمد اسماعیل را به اخلاق انسانی دعوت کرده و آنان را از انجام این گونه أعمال مضحک و بچه ‏گانه برحذر دارم. توصیه می‏کنم این جماعت گمراه، چنانچه قصد تبلیغ احمد اسماعیل را دارند، با انجام اقدامات عوام فریبانه، حماقت خود را بیش از این علنی نکرده و خود را رسوای عام و خاص ننمایند. خدا را شاهد می‏گیرم که در سالیانی که به نقد علمی این جریان پرداخته ام، جز سستی در ادله و عدم ارائه یک برهان قاطع چیزی ندیده و هرگاه از ارائه براهین عقلی و نقلی عاجز مانده‏ اند، از هیچ کاری دریغ نکرده و برای تخریب شیعیان امیرالمؤمنین علی (علیه السلام) دست به کارهای شنیع زده ‏اند. 
بنده بارها بزرگان این جماعت را به مناظره علمی دعوت کرده‏ ام و هر بار با بهانه‏ های بنی اسرائیلی در انجام مناظره خودداری کرده اند. 
«وَ جَعَلناهُم أئمَهً یدعونَ إلی النارِ و یومَ القیامهِ لا یُنصَرونَ» و آنها را پیشوایانی قرار دادیم که به سوی آتش می‏خوانند و روز قیامت یاری نمی‏شوند./القصص41.
بدانید و آگاه باشید که سربازان ولایت با سید و قائد خود، الامام الخامنه‏ ای پیمان شهادت بسته ‏اند و تا پای جان و تا ظهور حضرت صاحب الامر(ع) تحت لوای ایشان مبارزه خواهند کرد.

اللهم عجل لولیک الفرج 

منبع : وبگاه شخصی حجت الاسلام علی محمدی هوشیار





طبقه بندی: بانک اخبار، 
برچسب ها: علی محمد هوشیار، حجت الاسلام هوشیار، عباس فتحیه، احمد الحسن، احمد اسماعیل، مدعی یمانی،  
دنبالک ها: صفحه نخست سایت المهدیون،  
نوشته شده در تاریخ جمعه 17 مهر 1394 توسط سید احمد الحسن
کتابچه یک شب جمعه در تلگرام مناظره ای است با یکی از مبلیغن برجسته و طراز اول جریان احمد الحسن پیرامون علم رجال و اثبات آن .
این مناظره در یک شب در فضای تلگرام رخ داده است و لذا نویسنده نام آن را یک شب جمعه در تلگرام نام نهاده است . 
در این نوشتار کوتاه ادله مبلغان و پیروان احمد الحسن در رد علم رجال آورده شده و یکی پس از دیگری با علم و منطق پاسخ داده می شود 






طبقه بندی: بانک دانلود، 
برچسب ها: مناظره، مبلغ احمد الحسن، تلگرام، همایون، پیروان احمد الحسن، یک شب جمعه در تلگرام، دانلود رایگان،  
دنبالک ها: صفحه نخست سایت المهدیون،  
نوشته شده در تاریخ یکشنبه 1 شهریور 1394 توسط سید احمد الحسن
نوشته شده در تاریخ جمعه 30 مرداد 1394 توسط سید احمد الحسن
(تعداد کل صفحات:22)      1   2   3   4   5   6   7   ...